उद्घोष न्यूज 
शम्भु बहादुर अधिकारी
नेपालमा अहिले सबैभन्दा बढी चर्चामा रहेको बिषय बामपंथि एकताको प्रश्न हो।२०७४मा भयेको कम्युनिस्ट एकताले संसदमा२\३मत प्राप्त गरे पनि आपसि द्वन्द्व,अहंकार,नेत्रृत्व हत्याउने प्रतिष्पर्धाले कम्युनिस्टहरूले आफ्नो अस्तित्व कायम गर्न नेकाको सहयोग लिनु पर्यो।जबजब कम्युनिस्टहरू निष्फल हुदै र सानो समूहमा सिमित हुन्छन ,सरकारमा उनीहरूको बर्चस्व हुदैन तब तब बामपंथि एकताको फलाको फलाक्छन।”डाइहार्ड”कम्युनिस्
राश्वपाको इन्डो अमेरिकन शक्तिलाइ पराजित गर्न क्रान्तिकारी,बामपंथी र लोकतांत्रिक शक्ति एक भयेर यो” प्रोक्सी शक्ति”लाइ पराजित गरेर मात्र देशको राष्ट्रियता र सार्बभौमिकताको संरक्षण गर्न सकिन्छ।बहुसंख्यक जनतालाइ यो भ्रम पर्न सक्छ कि एउटा कम्युनिस्टले आफ्नो जवानी,परिवार र धन संपति लगानी गरेको हुन्छ र कान्तिको लागि जीबन उत्सर्ग गरेको हुन्छ,त्यो स्वार्थको खेति हो।केही कम्युनिस्ट भनाउदाहरूले गरेको भ्रष्टाचार ,घुषखोरी र रकम संकलन गरेको आधारमा सबै कम्युनिस्टहरूलाइ एउटै डालोमा हालेर बिचार निर्माण गर्न हुदैन,अपबाद बाहेक अरू कम्युनिस्टहरू क्रान्ति र जनताको सत्ता स्थापना गर्न अझै क्रियाशील छन।अहिलेको नेपालको राजनीतिक परिस्थितिको ब्याख्या कसरी गर्न सकिन्छ भने कुनै आन्दोलनमा भागै नलिएकाहरू,प्रतिगमनका योजनाकारहरू,बैदेशिक शक्तिको आडभरोषामा षडयन्त्र गर्नहरू, अकुत संपतिका मालिकहरू र संभबतः सेनाको बलमा रातारात भुइफूट्टाहरू नेपालको राजनीतिक शक्तिमा प्रवेश पाएका छन।सामाजिक संजालबाट प्राप्त लोकप्रियताबाद,सेलिब्रेटिज्म,भू
कम्युनिस्ट आन्दोलनमा नेत्रृत्वलाइ “देबत्वकरण “गर्नु एउटा गम्भीर गल्ति हो किनभने नेत्रृत्वको हरेक कदमलाई सही ठहर्याउदै गइयो भने उनीरूको गल्तिबाट कार्कर्ताले सिक्ने मौका पाउदैनन,गलत निर्णययको बिरूद्ध कार्यकर्ताले आवाज उठाउन सक्तैनन।यसरी गल्तिमाथि गल्ति थोपरिदै जादा पार्टी संगठन बिघटनको सन्निकट हुदै जान्छ,उपलब्धीको जस अर्काको हातमा जान्छ।एकल नेत्रृत्वको बिकासले अरू नेत्रृत्व गर्न सक्ने दोस्रो तहका कार्यकर्ताहरूको मौकामाथि खेलबाड गर्नु हो।यदी हामीले समयमा नै सोचेनौ भने त्यो नेता चल्नहल्न नसक्दा संम मेचमा नै बस्छ र उस्को मृत्यु पछि बल्ल मेच खाली हुन्छ जुनबेला ढीलो भइ सकेको हुन्छ।नेत्रृत्व अधिनायकबादी हुन सक्छ।याहा उल्लेख गरेको बामपंथ मध्यपंथबाट बामतिरको झुकाउ होइन,त्यो त देशमा बिद्यमान बेथिति,कुशासन,अराजकता,संबिधा
हामीले उल्लेख गर्न खोजेको बामपंथि शक्ति भनेको ल्याटिन अमेरिकामा भयेको बामपंथीहरूको सरकार हो जस्ले नव उदारबादको बिरूद्ध बहुराष्ट्रीय निगमहरू,बैकहरू,कलकारखानाहरू,ते
दक्षिणपंथ र उग्रबामपंथका बिरूद्ध नेपालमा इन्डो अमेरिकन धुरीका बिरूद्ध सबै न्यायप्रेमी जनताहरू,बर्ग,समुदाय र दलहरू एक हुनुको बिकल्प छैन।मानिसहरू कम्युनिस्ट पार्टी तर्फ आउन चाहन्छन कि चाहदैनन भन्ने कुरा हामीले कति ब्यापक रूपमा दृष्टिगत गर्छौ भन्ने कुरामा भर पर्दछ।केही पार्टी कार्यकर्ताहरूगैर पार्टी सदश्यको स्थितिलाइ मान्यता दिन इन्कार गर्छन।सोवियत संघमा समाजबादको बिघटन भनेको बामपंथि माथि ठूलो धक्का हो।संस्कृतिसंग जोडिएको गम्भीर प्रश्न भनेको बैचारिक समस्या हो जहा सांस्कृतिको अभाब हुन्छ।नव उदारबादले बामपंथि रणनीतिक कार्य बढी रहेको अबस्थामा , बिखण्डित सामाजिक प्रतिपक्षलाइ एउटा बिशाल समाजमा ,एउटा प्रबाहमा एकीकृत गर्न र त्यस्लाइ बिद्यमान ब्यबस्था माथि एउटा प्रहार गर्न सक्ने शक्तिमा रूपांतरित गर्ने योजना गर्छ।के भन्न सकिन्छ भने बामपंथ त्यस्तो शक्तिहरूको समूह हो जस्ले पूजिबादी ब्यबस्था र त्यस्को नाफा मुखी उद्देश्यको प्रतिरोध गर्छन,कहिले त हतियार बद्ध प्रतिरोध गर्छन।बामपंथि समाज पूजिबादद्वारा उत्पन्न भौतिक दरिद्रता र मानसिक तुच्छताबाट स्वतन्त्र हुने छ,उनीहरू गतिशील लडाकु हुन्छन।बामपंथिहरूको बैकल्पिक शक्तिको बिकासले पूजिबादी मानवतावादी,नव उदारबादि नीति,मज्दूर किसान बर्गको शोषणका बिरूद्ध संघर्षलाइ समर्थन गर्छ।बामपंथीहरू सरकारमा जादा एउटा गम्भीर खतरा के हुन्छ भने संकटको ब्यबस्थापन गर्न आफूलाइ सिमित राख्दछन,तर त्यो बामपंथि सरकारले आफ्नो अस्तित्वको लागि नव उदारबादी आर्थिक नीतिहरूलाइ आधारभूत तत्व मान्दछन।त्यस्तो राजनीति र राजनीतिज्ञहरूको संबन्धमा जनताको संदेह बढ्दै जान्छ र उनीहरू को बिश्वसनीयतामा संकट पर्छ।बामपंथी दलहरू र नेताहरू मध्यपंथि भन्दा धेरै टाढा गइ रहेका छन।राजनीतिक उदासिनता,निराशा र बितृष्णा दक्षिणपंथको लागि कुनै समस्या होइन,तर बामपंथिको लागि त्यो गम्भीर समस्या हो।बामपंथिहरूले क्रान्तिबाट भयेको परिबर्तन भन्दा चुनाबबाट प्राप्त मतलाइ मूल्यवान ठान्दछन,बहुमतलाइ आफ्नो बिजय ठान्दछन।अनुभबहरूले के देखाउछ भने “राजनीतिज्ञहरूले आफ्नो नाक भन्दा पर देख्न असमर्थ हुन्छन” भन्ने तर्क पनि छ।यस अर्थमा निष्ठावान कार्यकर्ता हुनुको अर्थ क्रान्तिको हितलाइ सर्बोपरि राख्नु र पार्टीको लागि सबै त्याग गर्न दृढ निश्चय गर्नु हो।तर कम्युनिस्ट पार्टीमा घमण्डी,बेइमान र स्वार्थी नेता कार्यकर्ता आफू भन्दा माथिको कृपापात्र हुन चाहन्छन।गैर कम्युनिस्टहरूको बिचारलाइ प्रतिबिम्बित नगरेमा पार्टीका नीतिहरू पुर्ण रूपले सही हुदैनन।बैरिको शक्तिलाइ बढाइ चढाइ गर्ने र आफ्नो शक्तिलाइ कंजोर ठान्ने दृष्टिकोण आत्मसमर्पणबादी चिन्तनशैली हो।
नव उदारबाद,साम्राज्यबाद, नोकरशाही पूजिबादको बिरूद्ध एउटा सशक्त बाम मोर्चा बनाउनु आबस्यक छ। प्रतिक्रियाबादी र बैदेशिक शक्तिको आड भरोशामा देशमा सरकारमा आएका “प्रोक्सी सरकार”का बिरूद्ध लोकतांत्रिक शक्तिलाइ पनि आह्वान गर्नु जरूरी छ।बाममोर्चा हुदै बामपंथि एकता र बिश्वसनीय बाताबरणको सिर्जना गरी कम्युनिस्ट पार्टीको एकता गर्नु उपयूक्त हुन्छ जस्ले बैदेशिक शक्तिले लादेका असंबैधानिक क्रियाकलापका बिरूद्ध संघर्षका लागि बल प्रदान गरोस।कम्युनिस्ट पार्टी भये पनि असल,सशक्त, र बैज्ञानिक चिन्तन भयेका कम्युनिस्टहरूको खडेरी परेको नेपालमा प्रथमतःबाममोर्चा गठन गर्ने,द्वितीयतःबामपंथि एकता गर्ने,तृतीयतः मार्क्सवादी सिद्धांत,बिचार,दृष्टिकोण,दर्शन र ब्यबहारमा एकरूपता आएपछि बल्ल कम्युनिस्ट एकता गर्न सकिन्छ।तर कम्युनिस्ट एकतासंगै अन्तरबिरोधहरू देखा पर्छन र नेत्रृत्वले एक अर्कामाथि हाबी हुन खोज्ने प्रबृत्तिले मूख्यरूपमा कम्युनिस्ट एकता संभब देखिदैन।कम्युनिस्ट एकताको प्रमूख समस्या भनेको नेत्रृत्वको समस्या हो,बिचार र दर्शनको समस्या हो,नेत्रृत्वको पुस्तान्तरण ,हस्तान्तरण नगर्ने मूल समस्या हो।पुरानापाका नेताहरूले नया,गतिशील,इमान्दार,अनुशासित,
